Położenie geograficzne różnicowało Peruwiańczyków już od czasów prekolumbijskich. Są tu trzy główne krainy geograficzne: Costa - suche, pustynne wybrzeże, Sierra - Andy Peruwiańskie, i Montania - pofałdowane równiny u wschodniego podnóża Andów i w zachodniej części Niziny Amazonki. Blisko połowa mieszkańców żyje na wybrzeżu, z czego 8 min mieszka w stolicy kraju, Limie. To miasto pełne kontrastów, gdzie obok siebie żyją najbogatsi, najbardziej zeuropeizowani Peruwiańczycy i mestizos wegetujący w dzielnicach nędzy, przybyli z odległych prowincji w poszukiwaniu pracy i schronienia przed terroryzmem. Z pustynnego wybrzeża wyrasta teren andyjski, czyli Sierra, osiągający wysokość 6 tys. m n.p.m. Góry zajmują około jednej czwartej terytorium Peru, ale tu żyje prawie połowa populacji. Pasma górskie tworzą trudną do przebycia barierę dla transportu i telekomunikacji, co spowalnia proces rozwoju nowoczesnego państwa. Sytuację pogarszają częste w tym rejonie trzęsienia ziemi i lawiny błotne. To wszystko stanowi przyczynę wyraźnych różnic pomiędzy poszczególnymi regionami, a także odmienności warunków życia ludzi. Dostępność oferowanych przez państwo programów zdrowotnych, edukacyjnych i prawnych nie jest taka sama. Prawie jedna trzecia kraju obywa się bez medycyny konwencjonalnej: ludzie powierzają swoje zdrowie curanderos- uzdrowicielom, którzy leczą za pomocą metod naturalnych i duchowych. John Murra, antropolog społeczny, porównał teren andyjski do archipelagu złożonego z wysepek zamieszkanych przez odrębne wspólnoty.